Konuya basit bir örnekle girelim:



A Turizm Şirketi konaklama hizmeti veriyor.



Konaklama tesisini kurarken de, o hizmeti verebilmek için yatak, yorgan, buzdolabı, mutfak aletleri vs gibi sabit kıymetler alıyor ve bunları alırken %18 KDV ödüyor.



Her işletmede olduğu gibi, ödediği KDV'nin kendi sırtında kalmaması yani müşterisine intikal etmesi için, bunları kullanarak ürettiği ve sattığı konaklama hizmeti faturalarında %18 oranında KDV uygulaması gerekirken, bu oran Bakanlar Kurulu Kararı ile 2008 yılı başından itibaren %8'e indirildiği için, elinde demirbaşlarından dolayı (indirilecek) KDV birikiyor.



KDV mantığına göre bu verginin işletme üzerinde kalmaması, mal ve hizmet satışı ile birlikte müşteriye yani son kullanıcıya aktarılması gerekiyor.



Yani sistemin doğru işlemesi için bu verginin işletmeye değil, tüketiciye yüklenmesi esas.

KDV Yasası, müşteriye kesilen indirimli KDV'li (%8) faturalarla birikmiş KDV'nin eritilemediği durumlarda aradaki farkın vergi idaresince doğrudan A Turizm Şirketi'ne iade edilmesini öngörüyor.



Burada amaç, Bakanlar Kurulu'nun turizm müşterisine yaptığı indirim tercihi dolayısıyla, haksız yere o işletmenin sırtında biriken KDV yükünün ortadan kaldırılması.



Buraya kadar her şey doğru ve KDV mantığının gereği.



Ancak, "Maliye Bakanlığı, vergi indirimi uygulamasında doğabilecek aksaklıkları, vergi mükerrerliğine ve vergi muafiyetine meydan vermeyecek şekilde, bu kanunun ana ilkelerine uygun olarak gidermeye ve indirimle ilgili usul ve esasları düzenlemeye yetkilidir" şeklindeki hükme dayanan Maliye Bakanlığı, Bakanlar Kurulu Kararı haline getirttiği ve 19.7.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan bir kararla, yukarıda örneklerini verdiğimiz sabit kıymetlerin KDV'lerinin iade kapsamından çıkarıldığını duyuruyor.



Şekil olarak doğru. 3065 Sayılı KDV Yasası'nın 29. Maddesi Bakanlar Kurulu'na bir düzenleme yetkisi veriyor ama yapılan düzenleme bu yetkinin ne yasadaki ifadesine ne de KDV'nin genel mantığına uymuyor.



Dört nedenden dolayı:



1.Verilen yetki, uygulamadan doğacak "aksaklık", "vergi mükerrerliği" ve "vergi muafiyeti yaratmaması" için kullanılma amacıyla düzenlenmişken, burada buna tamamen ters düşen bir amaçla kullanılıyor.



2.KDV, müşteriye aktarılması gereken, aktarılamazsa bu yükün iadeyle kaldırılması gereken bir vergi yükü iken, bu kararla uzunca bir süre daha işletmenin üzerinde kalmasına (yük taşımasına) yol açılıyor. Yükün uzunca bir süre taşıtılması aslında yükün giderilememesi anlamına gelmektedir.



3.Nihai olarak olmasa da, aslında indirilmesi gereken verginin genel kurallara göre indirilmesine imkân verilmemesi yoluyla bu hakkın kısıtlanması, işletmeye yasada olmayan bir vergi yükü getirir. Oysa "kitapta yeri var" dense de, sonuç olarak işletmelerin vergi yükünün aksaklık düzeltme yetkisine dayanılarak arttırılması yasaya uygun değildir.



4.Bir işletmenin sabit kıymetleri, üzerlerinden ayrılan amortisman oranı ölçüsünde, işletmenin yaratıp müşteriye sunduğu mal ve hizmetin maliyetine dahildir. Örneğin, müşteriye sunulan bir porsiyon yemeğin maliyetinde her zaman için; içindeki et, sebze, yağ kadar mutfaktaki ocağın, buzdolabının, kapının önündeki nakliye aracının lastiklerinin eskime payı da vardır.

Bir tabak yemeğin müşteriye sunulması, aslında bütün sayılan girdi kalemlerinin maliyetinin de bir tabak içinde müşteriye sunulması, üzerindeki vergi yükünüm müşteriye aktarılması anlamındadır.



Dolayısıyla, verdiğiniz mal ve hizmet maliyeti içinden amortismana tabi kalemleri çıkararak "onların KDV'sini "sen sırtlayacaksın" "bir gün indirim fırsatı bulana kadar taşıyacaksın" demek haksız bir uygulama olur.



Hani birisinin kucağınıza ağır bir bavulu vererek "merak etme şimdi dönüp senden geri alacağım" deyip de uzunca bir süre ortalarda görünmediğinde aslında kendinize ait olmayan bir yükü taşımak zorunda kaldığınız gibi.












Kaynak :www.turizmdebusabah.com

Bu haber 2 defa okundu.